08 May, 2011

Ο Μυαλο-φάγος Έρως.


Χρόνος.. Ο καλύτερος γιατρός ή ο χειρότερος εχθρός? Σου κλέβουν ένα κομμάτι της καρδιάς σου, του εαυτού σου και εσύ σπαράζεις,πονάς,κλαις. Περιμένεις το «γιατρό», μα αυτός άφαντος. Και εσύ εκεί να καίγεσαι στο πόνο και προσπαθείς να ράψεις την απουσία.

Η μικρή Ζωή καθόταν σε μια κούνια και μιλούσε με το αστέρι της. Όλα ήταν σκοτεινά γύρω της. Το άρωμα της δεσποινίς Νύχτας ήταν μαγευτικό.
-Νιώθω μια τρύπα στο στομάχι.. Βλέπω μια εικόνα συνεχώς. Το μυαλό μου δεν μου ανήκει πια, μου το ‘χουν κλέψει. Πρέπει να βρω τον κλέυτη.
Το αστέρι χαμογέλασε. Κατάλαβε. Και άρχισε να τρεμοπαίζει κοροϊδευτικά και να χορεύει. Χαμογέλασε και η Ζωή.
-Όμως.. γιατί να θέλει να κλέψει το δικό μου μυαλό? Το δικό μου κομμάτι? Και να με βασανίζει.. αλλά ταυτόχρονα μ’ αρέσει. Νιώθω εκείνη την εικόνα να μου δίνει φτερά και να με ταξιδεύει, χωρίς μυαλό.
Άρχισε να φυσάει κρύος αέρας, τα δένδρα ξύπνησαν αλλά τα λουλούδια είχαν ακόμη τα μαλλιά τους προς τα κάτω. Και το αστέρι χαζο-γέλασε. Η εικόνα είχε ξαναεπιστρέψει για να δώσει φτερά στη μικρή. Έτσι γνώρισε η Ζωή τον Έρωτα.

 

07 May, 2011

Πανσέληνος.


Το σκοτάδι χρωματίζει το γαλάζιο ουρανό
με χρώματα σκούρα, χρώματα της νύχτας.
Παντού. Σκοτάδι παντού.
«είναι η ώρα που αλλάζουμε μορφή»

Πάνω σ’ ένα λόφο
ακούγεται ο πόνος του λύκου.
Σπαραγμοί, δάκρυα.
Ο αέρας κρύος και ψυχρός
χορεύει σαν τρελός.

Κάτω απ’ τα νεκρά δένδρα
κόκκινα μάτια διψάνε για αίμα.
Βρικόλακες, νυχτερίδες.
Η ομίχλη τα ξεσκεπάζει
και φωνάζουν απεγνωσμένα.

Στον σκοτεινό ουρανό
σκούπες αρχίζουν να αιωρούνται.
Μάγισσες, μανδύες.
Τραγουδάνε και γελάνε
δίπλα απ’ τα σύννεφα πετάνε.

Μια βασίλισσα τους ελέγχει το μυαλό.
Όλα είναι μαγικά.
Γέλια-κραυγές-σκοτάδι-φωνές.

Και ξαφνικά γαλήνια σιωπή..

Λάμπει πίσω απ’ τη παγωνιά
η βασίλισσα.
Πανσέληνος.

Ελεύθερα δάκρυα.


 Εδώ μπερδεύτηκε το ψέμα με την αλήθεια. Το ψέμα του άλλου έχει γίνει η δική σου αλήθεια, μα η αλήθεια του άλλου σου μοιάζει ψέμα. Τι να πιστέψεις πια; Ποια είναι η αλήθεια;

Η μικρή Ζωή καθόταν και κοίταζε τον ουρανό.
-Γιατί φόρεσες τα μαύρα σου πάλι, ουρανέ;
Μα ο ουρανός δεν απάντησε. Και η μικρή συνέχισε να τον κοιτάει. Τα μάτια της πλημμύρισαν από αγωνία και ερωτήματα. Και ξαφνικά μια δυνατή αστραπή φώτισε τη θέα. Φάνηκαν τα πράσινα μαλλιά του χωραφιού. Χαμογέλασε η Ζωή.
-Σε καταλαβαίνω. Και εγώ κάποτε θέλω να κλάψω, μπορείς να το κάνεις ελεύθερα. Τα δάκρυα είναι μια παύση του γαλάζιου.
Ηρέμησε τότε ο ουρανός.. και άρχισε να κλαίει. Σηκώθηκε η μικρή και άρχισε να χορεύει. Οι σταγόνες της βροχής τραγουδούσαν ένα τραγούδι γλυκό σαν το παγωτό που έφαγε χθες. Άρχισε να κλαίει κι αυτή χορεύοντας.
-Σε νιώθω, είπαν τα δάκρυα της.
Είχε γίνει ένα με τη βροχή. Και χόρευε, και γελούσε, και έκλαιγε..


25 April, 2011

Οι κάποιοι.


Η νύχτα πετάει πάνω απ’ τους ανθρώπους,
Στα πρόσωπα τους ραμμένη η θλίψη- η μελαγχωλία.
Πρόβατα, ντυμένα με χρήματα.
Φοράνε μάσκες, γίνονται παλιάτσοι.
Κρύβουν τα πρόσωπα και τις αλήθειες τους.
Μακιγιάζ, make up, ψέματα.
Μεταμορφώνονται σε πινόκιο.

Κοροϊδεύει η νύχτα με το φεγγάρι.

Υπάρχουν και οι κάποιοι όμως.
Που ράψανε στα πρόσωπα τους τα όνειρα,
το χρώμα του ουρανού, τον αέρα.
Έκαψαν τις μάσκες και κυκλοφουρούν γυμνοί.
Χωρίς ψέματα και make up,
αλλά με χορούς και τραγούδια.
Τα ξωτικά, οι νεράιδες και ονειροπαρμένοι.

Αυτούς τους πήρε τα μυαλά η νύχτα
και το φεγγάρι τους χάρισε
λάμψη, πίστη και φτερά.

Εσένα;


Καμμένη "ψυχή".


Καίγεται η ψυχή,
καίγεται από πόνο
και μια σιωπή.
Μια φωτιά πράσινη
καταβροχθίζει ένα-ένα
κομμάτια του εγώ μου.

Στέκεται εκεί γυμνή,
χωρίς ψέματα και αλήθειες.

Το μόνο που έχει
είναι μάτια και ψυχή
που κοιτάνε τον ουρανό.

Βαθιά μέσα Της
όλες οι θύμησες γιορτάζουν.
Με μπαλόνια και τραγούδια,
με χορούς από άμμο.

Η βρύση έχει στερέψει
και τα δάκρυα Της δεν κυλάνε πια.
Από κάτω μια πέτρα κόκκινη
σφράγισε το στόμα Της.
Κι αυτή η σιωπή..
Της έλιωσε τα αυτιά.

Βροντές, αστραπές
από το ποτάμι πιο πέρα,
το κίτρινο.

Μια αστραπή που τράνταξε
τα σώματα των νεκρών
γέννησε μια φωτιά, πράσινη.

Με τη φλόγα της λυσσασμένη
τρώει τη ψυχή Της..
μα Αυτή γελάει.
Ένα γέλιο με χρώματα
απ’ τον ήλιου της νύχτας.

Δεν Έχει πια ψυχή
τη χάρισε στους ουρανούς.


Το κορίτσι των αστεριών..


Ένα σπίτι ποτισμένο από αναμνήσεις,
στις γωνιές του κρυμμένες οι ψυχές.
Στο πατάρι ένα βαθιά χαμένο μυστικό
και στα δωμάτια κενό.

Η αυλή με τα λουλούδια μετατράπηκε
σε παγίδες της Μαύρης Χήρας.
Χρόνια κάθεται εκεί και
περιμένει να χορτάσει τρόμο.

Οι εποχές έρχονται και φεύγουν,
Μα η θανατίλα του σπιτιού ακόμη
εκεί να χαμογελά μελαγχολικά και
να χορεύει με τη μοναξιά.

Οι τοίχοι αρχίζουν και λιώνουν
τα ξύλα αρχίζουν και γερνάνε
αλλά οι ψυχές και οι αναμνήσεις
τα κρατάνε ‘ζωντανά’.

Και η νύχτα είχε φτάσει,
έκλειψη φεγγαριού-
τα άστρα τραγουδούσαν μόνα τους
τραγούδια της ζωής.

Ένα μικρό κορίτσι με φόρεμα
φτιαγμένο απ’ τις ακτίνες του ήλιου,
πάτησε στην αυλή της μαύρης χήρας..

Τις ακτίνες του ήλιου της έφαγε
το σκοτάδι, ο πόνος.
…………………………………
Κι όμως μια μικρή ακτίνα επέζησε.
Επέζησε για να βασανιστεί ξανά..
Οι ψυχές ξύπνησαν.

Έντυσαν το μικρό κορίτσι με το φόρεμα
της νύχτας, με ύφασμα απ’ τον ουρανό.
Το σώμα της ήταν ζωντανό
μα η ψυχή της είχε χαθεί στην άβυσσο.

Αιώνες μετά,
κι ακόμη ακούω την κραυγή της μικρής.
Ακούω τη φωνή της να σιγοτραγουδάει
τραγούδια της ζωής.
Μαζί με τα αστέρια.


02 April, 2011

Ταξίδι Ψυχής.



Παγιδευμένη μέσα σε ένα δωμάτιο
άψυχο, λευκό.
Χωρίς παράθυρα, χωρίς πόρτες.
Τόσο τεράστιο γεμάτο τίποτα.

Ο χρόνος τρέχει.. μα δεν μ΄ αγγίζει.
Γιατί πλέον έχω γίνει ένα με το τίποτα.

Όποτε κλείνω τα μάτια μου εξαφανίζομαι,ταξιδεύω.

Περνάω από το νεκροταφείο των ζωντανών,
αφίνω πίσω αμέτριτα μπαούλα αναμνήσεων,
πετάω μαζί με τις ψυχές των αιώνων,
ξεπερνάω και το μονοπάτι των μουγγών φωνών.

Τώρα είμαι εδώ.
Μόνη με το νέο λαμπρό Άρχοντα
που βασιλεύει όταν ο ήλιος κοιμάται.
Ο ήχος του μυστηρίου του και η σκοτεινή του θέα
με γοητεύουν όπως κάθε φορά.
Κάθομαι και το απολαμβάνω.

Μα κάτι με ενοχλεί..
το άψυχο λευκό είναι πάλι εδώ.

Ανοίγω τα μάτια και εμφανίζομαι.
Να, αυτό το τεράστιο τίποτα που
προσπαθέι να με φοβίσει.

Κι όμως..
ξέρω πως κάποτε το δικό μου ταξίδι θα γίνει αληθινό
γι΄αυτό δεν σε φοβάμαι άψυχο λευκό..