στον ήλιο

στέκομαι όρθια και άπρακτη,

περιμένοντας τις ακτίνες

του ήλιου να μου χαϊδέψουν

γλυκά το πρόσωπο

πριν πεθάνουν.

εδώ στο τέλος της γης

όπου τα πάντα γκρεμίζονται

και ασφυκτικά νεκρώνονται.

εδώ που όλα με πικραίνουν

καθώς αποχωρούν σιωπηλά

στους δικούς τους δρόμους.

φαντάζομαι τα χρώματα

που θα πάρει ο ουρανός

με τον φευγιό του ήλιου

και μου μουδιάζετε το είναι.

Σωπαίνει κι ο άνεμος

που όλη τη μέρα

βουίζει μανιωδώς

 ήχους και χορούς.

Κάθομαι ξεκούραστη και ήρεμη

να νιώθω τη ζεστασιά του

να μ’ αγγίζει τα μαλλιά..

τα λέμε αύριο.

~θ.

Ικανοποιημένοι μονάχα με τις ακτές,

άτολμοι να διασχίσουμε τα

ανεξερεύνητα μυστήρια

του ύδατου κόσμου.

Σιωπηλοί απολαμβάνουμε

την παρθένα ομορφιά της.

Δύστροπη και ύπουλη

μας φαίνεται.

Ο χορός της με τον άνεμο

τα κύματα να ξεσπούν φουρτουνιασμένα

η σιωπή της, τα χιλιάδες λόγιας της.

Παρθένα ομορφιά.

Αφού δεν πρόκειται να τολμήσει

να την κατακτήσει κανείς.

Αφού μονάχα οι ακτές

μας αρκούν.

Αφού κανείς δεν μπορεί και

αφού αυτή δεν θέλει..

Η οσμή και τ’ άρωμα

οι χιλιάδες σιωπές.

Παρθένα ομορφιά.

πως

Πως θα ξεριζωθούμε

απ’ τα άνυδρα εδάφη

που καλλιέργησ’ ο άνθρωπος

με τα νερά

της άθλιας υπεροψίας του

Πως θα ξεδιψάσω

τους βαθιούς πόθους σας

που κρυφά κλέβουν

το όμορφο

χρώμα των ματιών σας

Πες μου πως..

Πως θα ξεγυμνωθούν

οι ανώφελοι φόβοι μας

που καραδοκούν ανυποψίαστα

στις μικρές

άγονες ζωές μας

Πως;

-

ήχοι της πόλης ηχούν μες το μυαλό μου

αυτοκίνητα, φώτα οι σκέψεις σου.

Κάνουν παρέλαση εισβάλλοντας

μέσα σου.

Τι απέμεινε απ’ την καταστροφή σου;

Πεταμένα τσιγάρα

φωτιές που πέθαναν

αστέρια νεκρά

φόβοι κερδισμένοι.

Εσύ ο τεράστιος δημιουργός αυτό

του χάους.

Για 31 Οκτωμβρίου.

Κραυγές ουράνιες

μανιασμένες φωνάζουν για πνοή.

Να γεννηθούν

με την ένωση των συννέφων.

Το τραγουδούσαν τα κοράκια σήμερα

καθώς

κύκλους χορεύανε

στο θολωμένο από πόνο

ουρανό.

Μας προειδοποιούσαν πως

έρχεται το

ξέσπασμα των ημερών.

Αυτό που τόσο περίμενες.

να είσαι έτοιμος.

να φοβάσαι.

………

Άκουσέ την,

πόσο ήρεμα πεθαίνει.

Φωνάζει πέφτει

και σιωπηλά

χάνεται

στο διψασμένο χώμα

κι ύστερα

ξεχνιέται.

Ξεχνιέται μα ανθίζει

νέος πόνος

που θα ξεσπάσει

αναξ

Περί αλλαγών

Τι όμορφο που ‘ναι το σούρουπο. Και τώρα που νιώθω ξένη στην ίδια μου τη ζωή, μου προκαλεί ένα συναίσθημα ασφάλειας. ‘Ότι κάτι είναι εκεί και δεν με πονάει, μπορεί να με έχει κάψει κάποιες φορές, μα τώρα.. μου ‘δωσε ένα κομμάτι χαράς.

Δεν μπορούσε να κοιμηθεί εκείνο το βράδυ η μικρή Ζωή. Είχε πλέον ξημερώσει και έκανε παρέα στην ανατολή καθώς γαλήνια χρωμάτισε τον ουρανό.

-Δεν είναι κακές οι αλλαγές, έτσι δεν είναι;

ρώτησε σκεπτική η μικρή τον Ήλιο.

-Ότι δεν αλλάξει ο χρόνος, το σκοτώνει. Τι προτιμάς;

της απάντησε καμαρωτός καθώς έβαψε πορτοκαλί τον ουρανό.

Τα πουλιά κελαηδούσαν.. κι αυτό έφερε θλίψη στη Ζωή, μιας και δεν είχε φωνή για να τραγουδήσει μαζί τους. Της την έφαγε η σιωπή.

-Όσες δύσκολες κι ας είναι.. υπάρχουν μικρή.

Και σιώπησε μετά απ’ αυτό λαμπρός σαν ήτανε.

Δεν σταμάτησε να σκέφτεται η μικρή. Ο ουρανός φορούσε σύννεφα εκείνο το πρωινό. Μα η Ζωή με τις σκέψεις της να χορεύουν δεν το πρόσεξε..

10 Απριλίου 2012

Μια σταγόνα αιδιοδοξίας

Θέλω να σκέφτεσαι το σύμπαν. Που ‘ναι άπειρο..

Γεμάτο άστρα, νέφη, πλανήτες,

γαλαξίες, χρώματα, ενώσεις,

χορούς.

Ποτέ δεν θα μάθει κανείς. Ούτε που θέλω να μάθω.

Θέλω να σκέφτεσαι πως ότι καταστρέφεται, δημιουργεί κάτι νέο.

Σαν τα αστέρια, τα δάκρυα, σαν μια πληγή.

Είν’ ωραίο το ανεξήγητο, είν’ ωραία..

Για να δεις την ομορφιά χρειάζεσαι τα κατάλληλα μάτια.

Θέλω να σκέφτεσαι το σύμπαν

να χαμογελάς

να ξεχνιέσαι

να ονειροπολάς..

Έμεινε ένα μόνο

άστρο

στον ουρανό.

Τα άλλα

χαθήκανε

στον Ύπνο.

Αυτό έμεινε για να

το σκοτώσει

η αυγή.

Να νιώσει τη

λάμψη του

να σβήνει

απ’ το φως του

ήλιου.

Μάτωσε ο ουρανός

πεθαίνει

το μικρό

αστέρι.

Κι όμως,

απόψε

το ξέρω,

θα ‘ναι πάλι

εκεί.