19 June, 2011

Καθρεύτης.


Το βλέπω.
Ένα αδέσποτο σκυλί περιπλανιέται
σ' ένα πράδινο δάσος το βράδυ.
Παίζει, τρέχει, γελά. Νιώθει ελεύθερο.

Ακούει τη σιωπή που χορεύει με τα λουλούδια
και χορεύει μαζί τους.
Βλέπει τις νύμφες του δάσους που πετάνε
και πετάει μαζί τους.

Συναντά τον ουρανό και γίνονται φίλοι.
Συναντά το φεγγάρι και γίνονται φίλοι.
Συναντά τα αστέρια και γίνονται φίλοι.
Συναντά ένα καθρεύτη και γίνεται ο φόβος του.

Τα πάντα πια του φένονται πανέμορφα.

Το πρωί, ανοίγει τα μάτια,
μα δεν βλέπει τίποτα. Όλα έχουν χαθεί.
Το μόνο που βλέπει είναι
ένας καθρεύτης και ένα κλουβί.

Το κλουβί το περικυκλώνει
και στο καθρεύτη.. βλέπω εμένα.


14 June, 2011

.έτσι ειν' ο άνθρωπος..


Πόσο μικρή είναι η ύπαρξή μας προς το σύμπαν; Πόσα χάνουμε παγιδεύοντας τον εαυτό μας σε κλουβιά, κλειδώνοντας το μυαλό μας σε μια οθόνη; Το σύμπαν σου απλώνει το χέρι, μα εσύ κοιτάς το κλουβί σου. Ένα κλουβί φτιαγμένο από λάσπη που ονομάσανε χρήμα. Ο χρόνος περνάει.. ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΣΟΥ ΦΩΝΑΖΕΙ.

Η μικρή Ζωή καθόταν και χάιδευε το μικρό σκυλάκι της. Εκείνο μαγευόταν με το άγγιγμα της.. Του σιγοτραγουδούσε τραγούδια που έμαθε απ’ τα ψάρια και το μικρό της πετούσε. Πετούσε μέσα στις θάλασσες, γνώριζε νεράιδες και γοργόνες..
-Αυτά τα κόκκινα μάτια είναι που θα με λιώσουν μια μέρα! Ξέρεις.. άρχισε να λέει και η όψη της σοβάρεψε. Νομίζω πως αν μείνεις εδώ, θα καταλάβουν πως δεν είσαι γήινος. Οι άνθρωποι είναι παράξενοι. Έχουν τη πικράδα των λεμονιών, είναι εγωιστές και άπληστοι.
Η μικρή τότε κοίταξε το κενό. Τα μάτια της φώναζαν μα η μιλιά της χαμογελούσε πικρά και μελαγχολικά.
-Δεν δέχονταν το διαφορετικό. Θέλουν να είναι όλοι ίδιοι. Φοβούνται.. Φοβούνται πως το διαφορετικό θα τους φάει και πως αυτοί θα είναι απ’ έξω. Θα σε πάρω κάπου μακριά απ’ τους ανθρώπους μικρό μου.. Απόψε, θα μιλήσω με το αστέρι μου.


Το σκοτάδι για παρέα.


Όταν το σκοτάδι σε διαλέξει
όπου και να πας θα σε τρέξει.

Το μόνο που μπορείς
είναι να συμβιβαστείς.
Το μαύρο στη ζωή σου βάλε
και τα χρώματα πια θάψε.

Η μυρωδιά σου θα ελκύει τους νεκρούς
μα θα διώχνεις τους ανθρώπους
θα σου ψυθιρίζουν στ’ αυτί
με τη βουβή τους τη φωνή.

Και ο φόβος με το τρόμο,
ποτέ δε θα σε αφήνουν μόνο.
Τις ψυχές θα ‘χεις παρέα
θα τις νιώθεις στον αέρα.

Τώρα πια είσαι ένας ζωντανός – νεκρός
και όχι δεν είσαι ελεύθερος.
Πάντα χίλια μάτια θα σε κοιτάνε
θα μπορούν να σου μιλάνε.

Σου ρουφάνε το αίμα,
σου χαρίζουν ψέμα.
Τι να κάνεις τέτοια «ζωή»
που ‘ναι ήδη νεκρή;

Χρόνο δεν έχεις να παλέψεις
τόπο δεν έχεις να κρυφτείς.
Τα μάτια απλά κλείσε

και τη ψυχή σου άφησε..


25 May, 2011

στη χώρα του ποτέ.


Η νύχτα καθόταν ήρεμη στο θρόνο της.  Ο κόσμος κοιμόταν ανήσυχος όπως πάντα. Η μικρή Ζωή κοίταζε από ψηλά τους ανθρώπους και ρώτησε το αστέρι της:
-Πάμε κάπου αλλού; Έστω για επίσκεψη.
-Που θες να πάμε;
-Κάπου. Πάντως να μην μείνουμε εδώ αυτή την όμορφη νύχτα. Πάμε εκεί..
Το αστέρια έκανε μια στροφή και χαμογέλασε και είπε:
-Πάμε να δούμε ένα φιλαράκι..
Τότε το μαγικό χαλί ταξίδεψε τη Ζωή, δίπλα από τους πλανήτες, πάνω απ’ τα αστέρια, άνοιξε μια τρύπα στον ουρανό και χάθηκε.

Εμφανίστηκε στη Χώρα των παιδικών ονείρων, στη Χώρα του Ποτέ. Απ’ τη τρύπα του δάσους την υποδέχτηκαν τα κλαδιά των γέρικων δέντρων. Ζουζούνια, βάτραχοι, πουλιά, ψάρια, νυφίτσες τραγουδούσαν το «χαμόγελο της φύσης». Και ξαφνικά απ’ τον γαλάζιο ουρανό, κατέβηκε από το σύννεφο του.. ο Πίτερ Παν. Έδωσε μια ζεστή αγκαλιά στη μικρή και ταυτόχρονα της έδωσε και λίγη νεραϊδοσκόνη.
-Έλα, φαντάσου πως είναι να πετάς μαζί με τα χρώματα του ουρανού. Πέτα.
Και έτσι η μικρή πραγματοποίησε τη σκέψη της. Έπαιξε με το φίλο της μέσα απ’ τα σύννεφα, γύρω απ’ τα δέντρα. Φόρεσε το άρωμα του ουράνιου τόξου απ’ τα καλοντυμένα λουλούδια, ετοιμάζονταν για το δειλινό. Οι νεράιδες θα έρχονταν για να χορέψουν με τη μουσική των ινδιάνων. 
Δίπλα, η λίμνη με το μεταξωτό μπλε της φόρεμα. Οι γοργόνες να πετάνε κι αυτές μέσα στα νερά, μαζί με τους πράσινους μικρούς πρίγκιπες που περιμένουν την αγάπη να τους μεταμορφώσει, μαζί με τα χρωματιστά ψάρια που ψάχνουν τα μυστικά της άμμου.
Πέντε λεπτά έχουν μείνει μέχρι να δύσει.. Τα χαμένα παιδιά βγαίνουν από το δεντρόσπιτο τους για να απολαύσουν τη μαγική αυτή στιγμή. Ο Πίτερ Παν με τη μικρή κοντεύουν κι αυτά στο δεντρόσπιτο. Και…
 Να. Ο ουρανός πήρε το χρώμα της φωτιάς με τα όνειρα. Κόκκινο-μωβ-γαλάζιο. Και η Τίνκερμπελ μαζί με τις άλλες μαγευτικές νεράιδες να χορεύουν παθιασμένα γύρω απ’ τα λουλούδια, μέσα απ’ τα χρώματα του ουρανού. Μαγεύονται όλοι, μαγεύεται η φύση, μαγεύεται και η Ζωή.

Χωρίς να το καταλάβει η μικρή Ζωή βρέθηκε εκεί με το αστέρι της, μόνο που κόντευε να ξημερώσει.
-Πώς σου φάνηκε το ταξίδι? τη ρώτησε το αστέρι χαμουρώνοντας.
-Όπως ακούς εκείνη τη τρυφερή μελωδία όταν βλέπεις τα όνειρα σου στα σύννεφα.. Και πριν προλάβεις να χωνέψεις τη στιγμή, χάνεται μα ναι. Το ξέρω, υπήρξε, χαμογέλασε η Ζωή με τα μάτια της.
Χαμογέλασε το αστέρι και εξαφανίστηκε με τις ακτίνες του ήλιου.


16 May, 2011

ταξίδεψέ με.


Σε μέρη που δεν υπάρχει το χρήμα
ο καπνός θα ελευθερώνεται ανενόχλητος
τα πρέπει θα ‘ ναι νεκρά
κι η υποκρισία θα περπατάει τυφλή.

Σε μερη που η αγάπη θα φοράει κορόνα
κορόνα φτιαγμένη από σύννεφα,
βουτιγμένη στα τριαντάφυλλα.
Το πάντα δεν έχει γεννηθεί ποτέ
γιατί ο χρόνος θα ‘ναι συνέχεια στο μηδέν.

Θα χορεύουμε τους χορούς του θανάτου,
της βροχής.
Θα τραγουδάμε τραγούδια του νερού,
της σοκολάτας.

Σε μέρη που οι ψυχές θα κλαίνε με
τις κραυγές των λύκων.
Τα δάκρυα του πόνο θα γενούν
χαμόγελα από φράουλες.

Η θλίψη θα ΄ναι άνοιξη
και η άνοιξη χαρά.
Απ’ τα λουλούδια θα
βγαίνουν δράκοι.

Οι δράκοι των ανθισμένων χωραφιών
και της φωτίας
θα μας γλίφουν τα φτερά
και θα μας πετάνε
σ’αυτά τα μέρη..


08 May, 2011

*βγαλμένα απ'τη ζωή.


Κάπου πέρα από το τώρα, πέρα από το αύριο.. κάπου εκεί είναι κρυμμένο το όνειρο..

“ Το φεγγάρι εκεί ψηλά παρακολουθεί, βασιλεύει στον ουρανό που έχει ντυθεί με το φόρεμα της νύχτας. Ένα φόρεμα γεμάτο χιλιάδες λαμπρά αστέρια, χιλιάδες ψυχές. Είναι υπέροχη η θέα απ’ το παράθυρό της καμάρας μου. Μπορώ ακόμη να δω το ποτάμι, που τώρα έγινε καθρέφτης του φεγγαριού. Θα μπορούσα να κάτσω να το θαυμάζω μέχρι να φύγει..”

Μια τρύπα στην ψυχή. Την ράβω με κλωστές πολύχρωμες. Ευχαριστώ ουράνιο τόξο.

Χαμμένη στην οδό των ονείρων,
ένα μείγμα μυρωδιών με ζαλίζει..

-Όταν κάποιος με τις πράξεις του μου καίει τη ψυχή, τότε το φεγγάρι με το χρώμα του με βυθίζει στο πέλαγος των ονείρων.
-Κι αν δεν είναι εκεί το φεγγάρι;
-Έχω το αστέρι μου, που μου ανοιγοκλείνει το μάτι και μου χαρίζει νότες για να πετάξω μαζί του στο άπειρο..