08 June, 2012

γαλάζια πεταλούδα


Ο άνεμος έπαιρνε μαζί του τα μακριά μαλλιά της
που ‘χαν χρώμα μαύρο, όπως ήταν κι η ψυχή της.
Μαύρο, γιατί δεν μπόρεσε να νικήσει τον εαυτό της.

Τραγουδούσε με τον ήχο των κυμάτων.
Τα κόκκινα χείλη της θύμιζαν αίμα.
Κόκκινο, σαν το πάθος που είχε για ελευθερία.

Τα μάτια της έλαμπαν, όταν κοίταζαν τις πεταλούδες.
Μάτια που μέσα έβλεπες τη γαλήνη της θάλασσας.
Γαλάζια- λησμονούσε να πετάξει στον ουρανό.

Μόνη μαζί με τη σκιά της,
ζούσε μια ζωή φυλακισμένη.
Μα περίμενε..
το όνειρό της να ξυπνήσει.

Πέρασαν χρόνια, αιώνες.
Και περίμενε.. βλέποντας
τη θάλασσα
να της πνίγει το εγώ.

Μα μια μέρα,
κόκκινα σύννεφα
γέμισαν τον ουρανό.
Το όνειρο ξύπνησε.

Απ’ το βράχο εκεί που
κοίταζε τη θάλασσα
την ρούφηξαν τα κύματα.

Με ένα χαμόγελο γλυκό
έγινε ένα με τους ωκεανούς.

Και η ψυχή της
ήταν ελεύθερη
να πετάει κι αυτή
σαν πεταλούδα.


Ουρλιάζω


Θυμάσαι τον βαρκάρη που κάθε πανσέληνο,
πήγαινε στο βουνό μακριά
απ’ την πόλη;

Καθόταν μέχρι τις τρεις λέγανε,
και σκορπούσε τη θλίψη του
μ’ ένα ουρλιαχτό λύκου.

Ποτέ του δεν έκλαψε,
ποτέ του δεν ξέχασε.
Το μόνο που έκανε
ήταν να περιμένει.

Ο πόνος στα μάτια του
τον έκανε να διαφέρει..

Για παρέα είχε
τη θάλασσα,
το φεγγάρι,
τ’ αστέρια,
το αίμα απ’ τις κραυγές του.

Ποιος να ‘ξερε τι πέρασε.
-κανείς-
Ούτε θα μάθει ποτέ κανείς.

Το μόνο που ξέρουν είναι
το  ουρλιαχτό του.

Το ουρλιαχτό ενός λύκου
που έχει χαθεί τώρα,
μέσα στους διαδρόμους
του μυαλού μου.

Ουρλιάζει,
πάνω στο λόφο.
Ουρλιάζει,
κάτω απ’ το φεγγάρι.
Ουρλιάζει,
μακριά απ’ τη πόλη.
Ουρλιάζω.


23 March, 2012

άστρα


Βρίσκομαι στο βυθό
με προορισμό το πουθενά.
Άστρα, παντού υπάρχουν
άστρα.

Αιμορραγούν.

Κλαίνε.

Ακούω ψιθύρους.
Μου φωνάζουν.

Μου χαρίζουν μια σταγόνα
των δακρύων τους,
βαθύ κόκκινο.
Μ΄ αγγίζει και..


Αιμορραγώ.

Είμαι ένα αστέρι που κλαίει.


04 March, 2012

Το τελευταίο όνειρο


Αγρύπνησε ένα παιδί απόψε.
Θέλησε να δει για μια φορά το
φεγγάρι.
Φόρεσε το πιο ωραίο του ποίημα,
το πιο μαγεμένο.

Αγρύπνησε ένα παιδί απόψε.
Βγήκε κρυφά απ’ το παράθυρο της
καμάρας του.
Πήρε μαζί του το πιο άδειο ποτήρι
το πιο μικρό.

Αγρύπνησε ένα παιδί απόψε.
Αναζητούσε το φεγγάρι μέσα στην
έρημο.
Ένιωσε τη λάμψη του
στα μάτια του.

Γέμισε τ’ άδειο του ποτήρι
με δάκρυα,
σιγοτραγουδούσε το ποίημα του
με δάκρυα.

Αγρύπνησε ένα παιδί απόψε.
Κοιμόταν τόσο βαθιά
που χάθηκε στο όνειρό του.

Βυθίστηκε
με το φεγγάρι
στην έρημο
της καμάρας του.



05 February, 2012

άτιτλο.


Μίζερε κενέ μου φίλε,
για πού το ‘βαλες
απόψε, με τα μαύρα
σου πανιά;
Ποιες θάλασσες θες
να ματώσεις, που
μου πας μακριά;
Αδιάφορο σε βλέπω..
ούτε στο φεγγάρι
δεν ρίχνεις ματιά.
Σε ποιο νησί σου
έπεσαν και παίζουν
με τα όνειρά σου τα παιδιά;
Πες μου..
απόψε γιατί δεν μου μιλάς
μίζερε κενέ μου εαυτέ;



απάθια


Κρυώνω, αν και με περικλείει ένα ζεστό κλίμα. Περπατώ – γιατί έχασα κάπου τα φτερά μου, ψάχνω να βρω κάπου ουσία. Πουθενά. Παντού καθρέφτες, σπασμένοι. Δεν έχω όψη, δεν είμαι κανείς. Χάθηκα πάλι. Τρέχω στην γκρίζα πόλη, ψάχνω να σε βρω. Ποτέ δεν θα σε βρω, γιατί δεν υπήρξες ποτέ..

Βρέχεσαι από καταρράκτες πόνου
και αίματος
μα εσύ ατάραχος απολαμβάνεις
τη βροχή.
Θολωμένα τα αστέρια,
τα σύννεφα.
(τα σύννεφα σου φταίνε τώρα)
Ξέχασες που άφησες
τα όνειρά σου
να τα φάνε οι άνθρωποι;
Ο κόσμος σου, μια μικρή κουκκίδα
που την σκοτώνεις κάθε στιγμή
λέγοντας πως δεν υπάρχει.