04 November, 2012

με μουσική τη βροχή



Χαζεύω τη βροχή απ’ το παράθυρο.
Ακούω τις σταγόνες να χτυπάνε.
Ταυτόχρονα ακούω τον Morrison
να τραγουδά ‘’Riders on the storm..’’
Για άλλη μια φορά.

Σκέφτομαι πως θα πήγαινε
ένα τσιγάρο για παρέα
κι ανάβω ένα.

Δυνάμωσε η βροχή και ξαφνικά
περνούν από μπροστά μου
όλες οι σκέψεις που με στεναχώρησαν
τις τελευταίες ημέρες.

Βγάζω τον καπνό κι αυτός
χορεύει και χάνεται
με το άκουσμα της βροχής.

Απόλυτη ηρεμία κυριεύει
το λευκό δωμάτιό σου.
Από τη μια μεριά εγώ, εσύ
κι από την άλλη, εκείνη..

Προσέχω τις σταγόνες που κυλάνε
στον πάτο.
Σαν εμένα.


Βήματα



Τείνω προς την απομόνωση.
Περνάω δειλά – δειλά τον άδειο διάδρομο.
Τόσο φωτεινός, που δεν μπορώ να δω τίποτα.

Παρακαλούσα να βρέξει απόψε..
Να μπει λίγος ήχος στο μουντό κενό.

Μην ανησυχείς
θα μείνεις μόνος
θα είμαι κι εγώ.
Ούτε σκιά δεν έχω εδώ.
Σκέψου στο τέλος.

Τείνω προς την απομόνωση.
Κρύφτηκαν τα συναισθήματα κι οι λέξεις
σ ‘ ένα τετράδιο ήδη κατεστραμμένο.

Πόσο θα θελα να ‘σουν μαζί μου
να μ’ αγκαλιάζεις και να με φιλάς.

Μην φοβηθείς
θα αργήσει να έρθει
είναι παντού.
Χάθηκε η φωτιά και κρυώνω.
Σκέψου τον χειμώνα.


06 September, 2012

ο χρονος ειναι θανατος


Ο χρόνος είναι θάνατος.
Γιατί το να πεθαίνεις
είναι το ίδιο με το να αλλάζεις.
Σε σκοτώνουν και
σ’ ανασταίνουν οι αλλαγές.
Κι όλο μεγαλώνεις
σοφότερος γίνεσαι
πιο κοντά στο θάνατο είσαι.
Πεθαίνεις σου λέω!
καθημερινά.

Γι’ αυτό φρόντισε
να πεθάνεις
σοφότερος.
Γι’ αυτό φρόντισε
να ζήσεις.

ο χρόνος είναι μια σκιά
η σωτηρία.

κι ο θάνατός σου.


24 August, 2012

με τη μανια μιας σαυρας


Καίγονται τα μάτια μου
βλέποντας το κερί να λιώνει..

Γινόμαστε σαύρες απ’ τη ζέστη
χαμένες σε μια έρημο απ’ αστέρια
απλά κινούμαστε προς την
άβυσσο

Τα απομεινάρια από ζωή
που υπήρχαν σ’ αυτή τη πόλη
νεκρώθηκαν σαν αγάλματα
ενός κέρινου μουσείου

Την ελπίδα.. την πήρανε οι άνεμοι
σε ένα νησί ξεχασμένο από ανθρώπους.
Σέρνονται τα φίδια και τα δέντρα εκεί
ανάμεσα στα χέρια μας
τα πόδια μας
την αναπνοή μας

Και μείναμε εμείς
ναυαγοί στην έρημο
χωρίς πνοή και  σκιά
στην μοίρα ενός ήλιου
που λιώνει σαν κερί

Δεν περιμένω την ελπίδα
να με πάρει
στα φεγγαρόφωτα νησιά

Δεν περιμένω απ’ τα αστέρια
να μου δείξουν
την απρόσμενη άβυσσο

Δεν περιμένω τίποτα

Μα
κυνηγάω την ελπίδα
καβαλώντας αστέρια
σαν μανιασμένη
σαύρα.


08 June, 2012

γαλάζια πεταλούδα


Ο άνεμος έπαιρνε μαζί του τα μακριά μαλλιά της
που ‘χαν χρώμα μαύρο, όπως ήταν κι η ψυχή της.
Μαύρο, γιατί δεν μπόρεσε να νικήσει τον εαυτό της.

Τραγουδούσε με τον ήχο των κυμάτων.
Τα κόκκινα χείλη της θύμιζαν αίμα.
Κόκκινο, σαν το πάθος που είχε για ελευθερία.

Τα μάτια της έλαμπαν, όταν κοίταζαν τις πεταλούδες.
Μάτια που μέσα έβλεπες τη γαλήνη της θάλασσας.
Γαλάζια- λησμονούσε να πετάξει στον ουρανό.

Μόνη μαζί με τη σκιά της,
ζούσε μια ζωή φυλακισμένη.
Μα περίμενε..
το όνειρό της να ξυπνήσει.

Πέρασαν χρόνια, αιώνες.
Και περίμενε.. βλέποντας
τη θάλασσα
να της πνίγει το εγώ.

Μα μια μέρα,
κόκκινα σύννεφα
γέμισαν τον ουρανό.
Το όνειρο ξύπνησε.

Απ’ το βράχο εκεί που
κοίταζε τη θάλασσα
την ρούφηξαν τα κύματα.

Με ένα χαμόγελο γλυκό
έγινε ένα με τους ωκεανούς.

Και η ψυχή της
ήταν ελεύθερη
να πετάει κι αυτή
σαν πεταλούδα.