23 March, 2012
04 March, 2012
Το τελευταίο όνειρο
Αγρύπνησε ένα παιδί απόψε.
Θέλησε να δει για μια φορά το
φεγγάρι.
Φόρεσε το πιο ωραίο του ποίημα,
το πιο μαγεμένο.
Αγρύπνησε ένα παιδί απόψε.
Βγήκε κρυφά απ’ το παράθυρο της
καμάρας του.
Πήρε μαζί του το πιο άδειο ποτήρι
το πιο μικρό.
Αγρύπνησε ένα παιδί απόψε.
Αναζητούσε το φεγγάρι μέσα στην
έρημο.
Ένιωσε τη λάμψη του
στα μάτια του.
Γέμισε τ’ άδειο του ποτήρι
με δάκρυα,
σιγοτραγουδούσε το ποίημα του
με δάκρυα.
Αγρύπνησε ένα παιδί απόψε.
Κοιμόταν τόσο βαθιά
που χάθηκε στο όνειρό του.
Βυθίστηκε
με το φεγγάρι
στην έρημο
της καμάρας του.
05 February, 2012
απάθια
Κρυώνω, αν και με περικλείει ένα ζεστό κλίμα. Περπατώ – γιατί έχασα κάπου τα φτερά μου, ψάχνω να βρω κάπου ουσία. Πουθενά. Παντού καθρέφτες, σπασμένοι. Δεν έχω όψη, δεν είμαι κανείς. Χάθηκα πάλι. Τρέχω στην γκρίζα πόλη, ψάχνω να σε βρω. Ποτέ δεν θα σε βρω, γιατί δεν υπήρξες ποτέ..
Βρέχεσαι από καταρράκτες πόνου
και αίματος
μα εσύ ατάραχος απολαμβάνεις
τη βροχή.
Θολωμένα τα αστέρια,
τα σύννεφα.
(τα σύννεφα σου φταίνε τώρα)
Ξέχασες που άφησες
τα όνειρά σου
να τα φάνε οι άνθρωποι;
Ο κόσμος σου, μια μικρή κουκκίδα
που την σκοτώνεις κάθε στιγμή
λέγοντας πως δεν υπάρχει.
22 January, 2012
όμορφη νύχτα
Όμορφη η νύχτα απόψε.
Κάηκα ξανά..
στέρεψε για ακόμη
μια φορά
το πηγάδι με τα δάκρυα.
Μα δεν ανησυχώ.
Ένα σύννεφο,
λίγος πόνος,
θα το γεμίσει και πάλι.
Ποτέ δεν θα τελειώσουν
οι όμορφες νύχτες.
Απόψε,
ένιωσα τις σταγόνες
της βροχής
να με χαϊδεύουν.
Έστω κι αν δεν έβρεξε.
Απόψε,
χάρισα ένα κομμάτι
του εγώ μου.
Ξανά. Ναι ξανά.
Μην μου θυμώσεις
εαυτέ.
Μα.. δεν ανησυχώ.
Ποτέ δεν θα
με αφήσεις εαυτέ..
ποτέ;
03 January, 2012
Απόψε..
Κάθομαι πάνω σ’ ένα δέντρο, μόνη. Στο τέλος της Ζωής, δίπλα από ένα ποτάμι. Κοιτάω μακριά τις ζωές των ανθρώπων που δεν γνώρισα ποτέ. Κοιτάω ψηλά, το φεγγάρι. Απόψε θα μου κάνει παρέα μετά από αιώνες.. Απόψε θα βυθιστούν όλα. Η θλίψη, ο πόνος, ο φόβος, τα δάκρυα. Όλα. Μα, κοιτάω κάτι να επιπλέει. Το άψυχο σώμα μου, φοράει τη μοναξιά για φόρεμα και το παρασύρει το ποτάμι του Θανάτου, δίπλα απ’ το τέλος της Ζωής.
14 December, 2011
λούναπαρκ
Βουτάω το πινέλο μου στις αποχρώσεις της δύσης και γεννιέται ένα ουράνιο τόξο.. τσίρκο.
Ένας ψηλός άντρας με κουστούμι
κι ένα καπέλο μικρό, μαύρο.
Από κάτω του ένας χοντρούλης
νάνος με πράσινο πουκάμισο
που στηρίζεται σε μια πουά μπάλα.
Ροζ κουνέλια πηδάνε απ’ τα
αυτιά των γαλάζιων ελεφάντων.
Φασαρία με γεύση παγωτού.
Ψηλά πετάνε κάποια ψάρια.
Ένα παιδί χαμογελάει και ρωτάει
«κολυμπάνε στον αέρα?»
ή μήπως πετάνε στο βυθό των ανέμων?
Τα ψάρια ρίξανε ένα κύμα
από τα μεγάλα τους φτερά.
Ένα κύμα που έγινε
φωνή για τα λουλούδια.
Τραγουδάνε γλυκά
τραγούδια της βροχής.
Η μαγεία στο άπειρο*
μαζί με μπλε λύκους,
κόκκινους αστερίες
μωβ όνειρα,
πράσινους δράκους
και γαλάζια αηδόνια.
Υπέροχη η μελωδία της.
Να, κι ο τροχός της ζωής.
Κυλάει ασταμάτητα
παίρνοντας μαζί του μικρά παιδιά.
Ο χρόνος γίνεται τρενάκι
και ταξιδεύει στις
εφτά θάλασσες.
Γιορτάζουν τα παιδιά.
Γιορτάζουν για τη ζωή,
το ταξίδι,
τα χρώματα,
το τσίρκο.
Subscribe to:
Posts (Atom)
