23 July, 2011

ένα ποτήρι δάκρυα.


Διψάω. Διψάω για ζωή.
κι έτσι το κάθε μου δάκρυ
γεμίζει το ποτήρι.
Το κάθε μου δάκρυ
από τα παλιά, από το τώρα.

Όπως εκείνο το καράβι
που έτρωγε λαίμαργα
το ηλιοβασίλεμα.
Βούλιαζαν τα μάτια μου
μέσα στα χρώματα
εκείνου του ουρανού.
Μέσα στη θάλασσα
γεννήθηκε ένα γαλάζιο δάκρυ.

Το βράδυ όπου γνώρισα
την μοναξιά και τις σκιές-
συνοδευμένες απ’ τη νύχτα.
Σιγοτραγουδούσαν τον αέρα
και χόρευαν τα νεκρά δέντρα.
Από ψυχοπαθητικό γέλιο
βγήκε ένα τρελό δάκρυ.

Θυμάμαι ακόμη, τις κραυγές τους.
Εκείνων που δεν έμαθα
ποτέ το όνομά τους.
Κραυγές πόνου-απόγνωσης
εισέβαλαν με πόνο
στο μυαλό μου.
Ο πόνος που ξέβγαλε
ένα μαύρο δάκρυ.

Έπεσα.
σε μια αγκαλιά σκοτεινή.
Άγνωστη και μυστήρια.
Ζεστή σαν τη φωτιά
στο τζάκι, τον χειμώνα.
Τόσο ζεστή που με έκαψε.
Και η φωτιά μου χάρισε
ένα μελαγχολικό δάκρυ.

και γεμίζει το ποτήρι
σταγόνες ζωής..




05 July, 2011

το καράβι.


Είσαι εκεί. Κρατώντας μια ψυχή στα χέρια σου- κοιτάζετε το πουθενά, χαμογελώντας. Ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου και όλα χάνονται. Όνειρο ή ανάμνηση; Μια ανάμνηση από όνειρο..

Μια θάλασσα και ένας ουρανός. Ντύνονται πορτοκαλί για να χαιρετήσουν τον ήλιο. Πάνω στην αμμουδιά κάθεται και η ζωή. Οι ακτίνες του ήλιου ζεσταίνουν τα όνειρά της. Εκεί στα κύματα επιπλέει ένα μικρό καράβι.
-Θα θελες να κυριαρχήσεις τη θάλασσα ή να σε κυριαρχήσει αυτή; ρώτησε η μικρή Ζωή κοιτάζοντας επίπονα τα κύματα.
-Η θάλασσα με έχει κυριαρχήσει ήδη. Είναι το χρώμα του ονείρου μου, το μοναδικό μου όνειρο, απάντησε το καράβι αγκαλιάζοντας τη θάλασσα. Εγώ απλώς την εξερευνώ μέχρι να με φάει.
Για λίγο βασίλεψε ο ήχος των κυμάτων που φιλά στην άμμο. Χρυσή η άμμος απ’ τον ήλιο.. Η μικρή Ζωή κόντεψε το καράβι και του χάρισε ένα δάκρυ.
-Μα γιατί; πες μου γιατί.. πανικοβλήθηκε το καράβι.
-Μόλις σου έδωσα μια μικρή ελπίδα για να ζήσεις το όνειρό σου, χάιδεψε το καράβι η μικρή.
Βασίλεψε πάλι η σιωπή. Με τη μυρωδιά της θάλασσας, μπερδεύτηκαν τα όνειρα τους κι έγιναν ένα.
-Δεν θα φύγω ακόμη, ψιθύρισε το καράβι και χάρηκε η Ζωή.



19 June, 2011

OPEN YOUR EYES. (photos)

 













Καθρεύτης.


Το βλέπω.
Ένα αδέσποτο σκυλί περιπλανιέται
σ' ένα πράδινο δάσος το βράδυ.
Παίζει, τρέχει, γελά. Νιώθει ελεύθερο.

Ακούει τη σιωπή που χορεύει με τα λουλούδια
και χορεύει μαζί τους.
Βλέπει τις νύμφες του δάσους που πετάνε
και πετάει μαζί τους.

Συναντά τον ουρανό και γίνονται φίλοι.
Συναντά το φεγγάρι και γίνονται φίλοι.
Συναντά τα αστέρια και γίνονται φίλοι.
Συναντά ένα καθρεύτη και γίνεται ο φόβος του.

Τα πάντα πια του φένονται πανέμορφα.

Το πρωί, ανοίγει τα μάτια,
μα δεν βλέπει τίποτα. Όλα έχουν χαθεί.
Το μόνο που βλέπει είναι
ένας καθρεύτης και ένα κλουβί.

Το κλουβί το περικυκλώνει
και στο καθρεύτη.. βλέπω εμένα.


14 June, 2011

.έτσι ειν' ο άνθρωπος..


Πόσο μικρή είναι η ύπαρξή μας προς το σύμπαν; Πόσα χάνουμε παγιδεύοντας τον εαυτό μας σε κλουβιά, κλειδώνοντας το μυαλό μας σε μια οθόνη; Το σύμπαν σου απλώνει το χέρι, μα εσύ κοιτάς το κλουβί σου. Ένα κλουβί φτιαγμένο από λάσπη που ονομάσανε χρήμα. Ο χρόνος περνάει.. ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΣΟΥ ΦΩΝΑΖΕΙ.

Η μικρή Ζωή καθόταν και χάιδευε το μικρό σκυλάκι της. Εκείνο μαγευόταν με το άγγιγμα της.. Του σιγοτραγουδούσε τραγούδια που έμαθε απ’ τα ψάρια και το μικρό της πετούσε. Πετούσε μέσα στις θάλασσες, γνώριζε νεράιδες και γοργόνες..
-Αυτά τα κόκκινα μάτια είναι που θα με λιώσουν μια μέρα! Ξέρεις.. άρχισε να λέει και η όψη της σοβάρεψε. Νομίζω πως αν μείνεις εδώ, θα καταλάβουν πως δεν είσαι γήινος. Οι άνθρωποι είναι παράξενοι. Έχουν τη πικράδα των λεμονιών, είναι εγωιστές και άπληστοι.
Η μικρή τότε κοίταξε το κενό. Τα μάτια της φώναζαν μα η μιλιά της χαμογελούσε πικρά και μελαγχολικά.
-Δεν δέχονταν το διαφορετικό. Θέλουν να είναι όλοι ίδιοι. Φοβούνται.. Φοβούνται πως το διαφορετικό θα τους φάει και πως αυτοί θα είναι απ’ έξω. Θα σε πάρω κάπου μακριά απ’ τους ανθρώπους μικρό μου.. Απόψε, θα μιλήσω με το αστέρι μου.