ξέχασα τον τίτλο

σου έχει τύχει ποτέ να χάνεσαι;
να χάνεσαι, σαν είσαι ακόμη εδώ;
επαφή με το σώμα= μηδέν.
επαφή με τους γύρω= μηδέν.
επαφή.. = μηδέν.

Με κάνει να ξεχνάω,
το τι με πλήγωσε
το τι με πόνεσε
το τι με έκαψε.

Ακόμη με κάνει να ξεχνάω να..
αναπνεύσω.

ένα μέρος που μπορείς να κρυφτείς

Για τα Ονειρα.

Είναι μέρες που ο κόσμος σου,

φαίνεται λευκός, διάφανος, νεκρός.

Μπέρδεψες το υπάρχω με το ζω.

Ξέχασες. Ξέχασες πως είναι να πετάς

και ρίζωσες το εγώ σου στη γη.

Σ’ αυτή τη γη γεμάτη με ανθρώπους

ά-ζωή/οι ανθρώποι.

Τα όνειρα;

Πού πήγαν τα όνειρα σου;

Ίσως να ‘ναι εκεί βαθιά

στο πάτο του μέσα σου.

Το μόνο  που έχεις να κάνεις

είναι να ψάξεις, βαθιά.

Και θα βρεις τη φλόγα

του ονείρου σου

να σου καίει τα χέρια,

το μυαλό, τη λογική.

Και να σου δίνει φτερά

για να αγγίξεις το

άπειρο.

ΠρώτοΒροχή

η ζωή κυλάει παίρνοντας μαζί της μέρες μήνες εποχές.

Η πρώτη βροχή.

Με τις σταγόνες

πέφτουνε κι οι φόβοι

για το χθες και το αύριο

για το τώρα και το ποτέ

για το πάντα.

Κι εμείς χορεύουμε μέσα στις σταγόνες

πάνω απ’ τις ομπρέλες των άλλων.

Εκείνων - που δεν ακούνε τη βροχή

απλά την βλέπουν και ασπρίζουν.

Εκείνων’ που έθαψαν τη ζωή

στα κουτιά της αποθήκης τους.

εκείνων των άλλων.

Άκου.

Το τραγούδι των συννέφων..

μπορείς να το αγγίξεις

με το δάχτυλο σου,

όπως αγγίζεις το φεγγάρι.

τέλος βροχής, αρχή.

Μια μυρωδιά..
γεγονότα απ’ το πριν,

σκέψεις του μετά.

αναμνήσεις;

Μα η ζωή, ακόμη,

ακόμη κυλάει.

Σαν σταγόνα.