Για τα Ονειρα.

Είναι μέρες που ο κόσμος σου,

φαίνεται λευκός, διάφανος, νεκρός.

Μπέρδεψες το υπάρχω με το ζω.

Ξέχασες. Ξέχασες πως είναι να πετάς

και ρίζωσες το εγώ σου στη γη.

Σ’ αυτή τη γη γεμάτη με ανθρώπους

ά-ζωή/οι ανθρώποι.

Τα όνειρα;

Πού πήγαν τα όνειρα σου;

Ίσως να ‘ναι εκεί βαθιά

στο πάτο του μέσα σου.

Το μόνο  που έχεις να κάνεις

είναι να ψάξεις, βαθιά.

Και θα βρεις τη φλόγα

του ονείρου σου

να σου καίει τα χέρια,

το μυαλό, τη λογική.

Και να σου δίνει φτερά

για να αγγίξεις το

άπειρο.

ΠρώτοΒροχή

η ζωή κυλάει παίρνοντας μαζί της μέρες μήνες εποχές.

Η πρώτη βροχή.

Με τις σταγόνες

πέφτουνε κι οι φόβοι

για το χθες και το αύριο

για το τώρα και το ποτέ

για το πάντα.

Κι εμείς χορεύουμε μέσα στις σταγόνες

πάνω απ’ τις ομπρέλες των άλλων.

Εκείνων - που δεν ακούνε τη βροχή

απλά την βλέπουν και ασπρίζουν.

Εκείνων’ που έθαψαν τη ζωή

στα κουτιά της αποθήκης τους.

εκείνων των άλλων.

Άκου.

Το τραγούδι των συννέφων..

μπορείς να το αγγίξεις

με το δάχτυλο σου,

όπως αγγίζεις το φεγγάρι.

τέλος βροχής, αρχή.

Μια μυρωδιά..
γεγονότα απ’ το πριν,

σκέψεις του μετά.

αναμνήσεις;

Μα η ζωή, ακόμη,

ακόμη κυλάει.

Σαν σταγόνα.

(Οπαλιόςμου)λαβίρινθος.

είναι φορές που χάνομαι..

χάνομαι στο λαβύρινθο

των συναισθημάτων.

σκιές με χαμόγελα

με κοιτάνε μου γελάνε

για το παρελθόν

αρχίζουν και μιλάνε.

μιλάνε μιλάνε

μέχρι που μια σκιά με

μάτια βρεγμένα τις σταματάει.

τις διώχνει και τώρα

είμαι μαζί της,

μόνη.

το βλέμμα της θλιμμένο

το βλέπω και ταξιδεύω.

κινούμενες εικόνες

που πρωταγωνιστής είμαι εγώ.

ανατριχίλα.

οι σκιές μετατρέπονται σε σκόνη

και οδηγούν στην έξοδο

του λαβύρινθου.

μια έξοδο που οδηγεί

σε ένα πιο μεγάλο λαβύρινθο..