07 March, 2011

Η ανάσταση των λουλουδιών.


Ο ήλιος σαν ζωγράφος, βάφει τον ουρανό με χρώματα που δανείστηκε από τα ξωτικά. Το γαλάζιο μπερδεύεται με το κόκκινο και το πράσινο με το μπλε. Κι είναι ο ουρανός μαγικός. Κοιτάς, και τα μωβ σύννεφα έρχονται για να σε ταξιδέψουν. Ένα ταξίδι μαγείας. 
Ένα χωράφι ­που πριν ήταν νεκρό, γέμισε με μικρούς ήλιους που φωνάζουν. Διψάνε για να νιώσουν τη χαρά. Ο ουρανός ζωντάνεψε το χωράφι. Πότισε τα σύννεφα με λύπη, για να αναστήσουν τα λουλούδια. Κάποιοι ήλιοι αλλάζουν χρώμα. Γίνονται πορτοκαλί με αποχρώσεις του κόκκινου. Σε άλλα ρούφηξε το χρώμα τους η γη και έχουν μείνει λευκά.
Η ανάσταση των λουλουδιών ξυπνά τους πάντες. Τις νεράιδες, τις πεταλούδες, τη ζωή. Μυρίζεσαι το μπέρδεμα των χρωμάτων και νιώθεις το σώμα σου να παραλύει με το άρωμα των λουλουδιών. Όλοι έχουν μαγευτεί. Οι νεράιδες ανίκανες να αντισταθούν στο ρυθμό των ανέμων, τραγουδάνε με τις λεπτές, ξωτικές τους φωνές. Οι πεταλούδες παρασύρονται από το τραγούδι και χορεύουν σαν τρελές διπλά από τους χρωματιστούς ήλιους. Και κάπου εκεί είναι κρυμμένη η ζωή, που χαμογελά με τον ερχομό της άνοιξης. 



27 February, 2011

Δεν πας πουθενά.



Βρίσκεσαι στο κέντρο της ερήμου
με άπειρα πανήψηλα σπίτια.
Κόσμος περπατάει,τρέχει
κι εσύ εκεί μαζί με τη μοναξιά σου.

Πας να κοντέψεις σε κάποιον..
κι αυτός εξαφανίζεται.
Πας να μπεις σε ένα σπίτι
κι αυτό λιώνει.

Εσύ,τρέχεις.
Θες να ξεφύγεις απ' τη μοναξιά σου.
Μα αυτή σε ακολουθά
και γίνεται η δεύτερη σκιά σου.

Βλέπεις γύρω το σκοτάδι
ακους τη φωνή του νεκρού.
Τρέχεις χωρίς προορισμό
μα δεν πας πουθενά.

Χωρίς να το καταλάβεις
βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο.
Άρχισες απο το τέλος,
τελίωσες στην αρχή.
Μα τέλος και αρχή
δεν υπάρχουν.

Κρύβεσαι κάτω απο μια πέτρα
φοβάσε, μη δε βρει η μοναξιά σου.

Μα αυτή σ'αγκαλιάζει
και σου ψιθυρίζει
"δεν πας πουθενά".


Δολοφόνος ο χρόνος.

Σαν άλογο ο χρόνος τρέχει
μα σαν χελώνα περπατά.
Τρέχει και όλους τους αφίνει
τρέχει κι όλους μας κυνηγά.

Τρέχει, να φύγει μακριά
κι ενα μαχαίρι κουβαλά..

Ο χρόνος λένε μας γιατρεύει,
λένε πως μας βοηθά.
Το μόνο που κάνει είναι να καίει,
να μας χτυπάει δυνατά.

Ότι έχεις σου το παίρνει
ότι αγαπάς σου το σκορπά
μόνο θέλει να σε βλέπει
μα αυτό που θέλει δεν μετρά.

Αντιμέτωπος έρχεσαι μ'αυτόν συχνά
μα δεν προλαβένεις να αντιδράσεις.

Αόρατος είναι μα τον νιώθεις
χάλια σε κάνει και πονάς.
Αυτός δεν σε λογαριάζει
σε κοιτάει και μαζί σου γελά.

Τι να κάνεις; Τον αφίνεις..
το μαχαίρι που κρατά
μέσα σου το σπρώχνεις βαθιά.

Κι έτσι ο χρόνος πιο γρήγορα τρέχει..
να φύγει μακριά..

Μάταιο το ΤΙΠΟΤΑ σας.


Με έφεραν εδώ
χωρίς να το ζητήσω
χωρίς να το θέλω.

Μου δώσανε στολή
μου δώσανε όνομα
μου δώσανε τις ‘γνώσεις’ τους
μου δώσανε το τίποτα.

Τη στολή που φορούσανε κι αυτοί
το όνομα που ήθελαν εκείνοι
τις γνώσεις που τους δώσανε οι άλλοι
το τίποτα που δεν είδανε οι ίδιοι.

Διαλέξανε αυτοί
το δικό μου μονοπάτι.
Μάταιος ο κόπος τους
μάταια τα λόγια τους.

Εγώ δεν είμαι σαν κι αυτούς
εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους.
Εγώ μπορώ τα θέλω μου
μπορώ τα όνειρά μου.