Φλεγόμενος Χορός

Οι δαίμονες γεννιούνται τις νύχτες

Γλεντάνε με το σεληνοφως, χορεύοντας ύμνους και σκοτάδια των διαλεγμένων

Πέφτουν απ’ τον Φλεγόμενο Τόπο τους και φέρνουν αρώματα μαγευτικά γεμάτα σκότος

Εμείς ελέγχοντας τη βαρύτητά των σκέψεών μας του προσκαλούμε

Ο καθένας τους ξεχωριστός, να ψάλλει τον δικό του ύμνο

Εμείς να χορεύουμε υπνωτισμένα γύρω απ’ τη φωτιά

μανιωδώς μέσα της

Καιγόμαστε απ το ρυθμό

αδρεναλίνη

στο μυαλό μας μόνο μουσική

κίνηση   ιδρώτας   κύκλοι

ατέλειωτοι κύκλοι

Οι δαίμονες αντανακλούν στα μάτια μορφές μελαμψές που αλλάζουν συνεχώς

Η μουσική δυναμώνει

Οι κινήσεις γρηγορεύουν

Οι πράξεις μας σκοτεινές παράλογες βγαλμένες απ τα σκοτάδια μας

Εμείς

οι δαίμονές μας

Μα μόνο η μουσική μπορεί

Μόνο η φωτιά

Καιγόμαστε

Μα καίγονται κι αυτοί

Η φωτιά   

Ο ήλιος

Ο ήλιος

καίει

του δαίμονες

τους κάνει στάχτη.

 

α-σαρκη

Αν δεν είχα σάρκα

θα ‘μπαινε ο άνεμος

μες τα στήθια μου

Η θάλασσα θα μου

‘βαφε διάφανα

τα μαλλιά

Αν δεν είχα σάρκα

τ’ άγγιγμά μου θα σας

ζέσταινε το αίμα

η ανάσα μου θα σας

πάγωνε τα σωθικά.

Κι έτσι,

χωρίς σάρκα

άυλη

θα σας αγκάλιαζα σφικτά

και θα ανάσαινα βαθιά

μες την καρδιά σας..

σιωπή

ένα θεριό

κάτω απ’ το δέρμα μου

μες στον εγκέφαλό μου

αρπάζει λυσσασμένα

την κάθε μου σκέψη

την καταβροχθίζει

και την ξαναγεννάει

επί χίλια

η κάθε σκέψη γίνεται φωνή

κι ακούω  τρελές φωνές

να με ζαλίζουν

το θεριό να μη δαμάζεται

οι φωνές να μη σωπαίνουν

να, τώρα

μπέρδεψα το εγώ με το θεριό

και τις φωνές με τη φωνή μου

Σιωπή.

κινηση

Είμαστε οι μοιραίοι της Ανατολής

οι τελευταίοι επιζώντες

σε μια κολασμένη εποχή.

Υπάρχει ζωή κι εμείς την βλέπουμε.

Υπάρχει ζωή, ακούς;

Τη στολίζει ο ήχος, το χρώμα,

τ’ άγγιγμα η ανάσα σου.

Εμείς οι αχόρταγοι φυλακισμένοι

οι μικροί ήρωες σε ένα

στημένο παιχνίδι.

Άφοβα παρασυρόμαστε απ’ την

οσμή του απρόβλεπτου

αυτού που ‘ρχεται

με το θάνατο,

με την αρχή. 

Κίνηση.

Ο=Ο

Ξύλα φίδια που φλέγονται

αργά αργά μες τη φωτιά

Κύματα κρότοι που ηχούν

ηδονικά μες το μυαλό μου

Ο άνεμος είναι πηγή ζεστασιάς

κι ας φυσάει επώδυνα

κι ας μου καταστρέφει το χορό.

Ω εσείς γέρικα δέντρα

που σιωπηλά, όλα τα βλέπετε

τυφλά σε εμάς, όλα τα ακούτε.

Από εκεί ψηλά ο άνεμος σας τραγουδά

κι εσείς τα φύλλα σας να ρίχνετε.

Ω εσείς με τ’ όμορφα κορμιά

τα κλαδιά σας γραμμικά ατενίζετε

η σιωπή σας σε εμάς όλα τα λέει.

Ki oι μακρές σας ρίζες να αγκαλιάζονται

στα βαθιά χάη της πύρινης γης.

Ω εσείς γέρικά μου δέντρα

μη σταματήσετε ποτέ

μ’ ανάσες να με γεμίζετε.

*σκονη

Είμαι ένα ξεχασμένο αστέρι..

το χρώμα μου το ρούφηξαν

 διψαλέα οι πόθοι

η λάμψη μου έσβησε μαζί

με τις ψεύτικες σας υποσχέσεις

τα μάτια μου φαίνουν σκοτεινά

κενά και άψυχα μες τη μέρα

εγώ, πια

άχρωμη, μαραμένη, νεκρή

να κοιτάω απ’ το παράθυρο

τη ζωή να κυλά μες τα σύννεφα

να θυμάμαι ιστορίες που

ποτέ μου δεν ζωντάνεψα

να κυλάνε τα δάκρυα

που σας είχα για φυλακτά

Είμαι ένα ξεχασμένο αστέρι..

οι ανάσες μου λιγοστεύουν

μη φοβάστε

θα χαθώ μια νύχτα άφεγγη

δεν θα το προσέξει κανείς

και

ίσως

επιστρέψω

ολόλαμπρη

μόνο και μόνο

για να γευτώ

την ολική σας

καταστροφή.